Bieżący numer

Archiwum

Fosfor w żywieniu drobiu – cz. III
Krzysztof Lipiński Katedra Żywienia Zwierząt i Paszoznawstwa Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie

Wraz z postępem genetycznym wzrasta zapotrzebowanie zwierząt na fosfor. Mieszanki stosowane w żywieniu różnych grup drobiu powinny więc charakteryzować się stosunkowo dużą zawartością fosforu, z drugiej strony silna presja uwarunkowań środowiskowych i ekonomiczny (ceny fosforanów paszowych) wpływa na zmniejszanie zawartości tego składnika mineralnego w mieszankach. Pogodzenie tych dwóch przeciwstawnych tendencji wymaga precyzyjnego określenia zapotrzebowania drobiu na fosfor, stosowania wysoko przyswajalnych źródeł tego makroelementu oraz fitazy, enzymu zwiększającego przyswajalność tego makroelementu z pasz pochodzenia roślinnego.
W paszach roślinnych większość fosforu występuje w postaci organicznych połączeń z kwasem fitynowym. Jest on odpowiedzialny za wiązanie (blokowanie) wielu innych makro (Ca, Mg) i mikroelementów (Zn, Cu, Co, Mn, Fe). Wiąże się również z białkiem paszy i enzymami oraz skrobią, pogarszając ich strawność i aktywność enzymów. W paszach roślinnych fosfor fitynowy stanowi 50-85% fosforu ogólnego. Dostępność fosforu fitynowego dla zwierząt monogastrycznych (drób, świnie) wynosi od 0 do 50%. Z tego powodu należy do mieszanek dla drobiudodawać fosfor mineralny. Jest to również powód dużego wydalania fosforu w odchodach
 


okladka

okladka


okladka