Bieżący numer

Archiwum

Gliceryna z oleju rzepakowego jako źródło energii w żywieniu drobiu – dane piśmiennictwa naukowego i wyniki badań własnych
Sylwester Świątkiewicz, Jerzy Koreleski

Rozwój produkcji biopaliw wiąże się z faktem, że są one odnawialnym, stosunkowo czystym źródłem energii, a ich spalanie powoduje niższą emisję CO2 niż w przypadku paliw kopalnych. Wiele państw, poprzez produkcję biopaliw, próbuje zmniejszyć swoje uzależnienie od zagranicznych dostawców paliw konwencjonalnych. Z drugiej strony należy zaznaczyć, że produkcja biopaliw, zużywająca znaczne ilości ziarna zbóż i nasion roślin oleistych, staje się coraz większym konkurentem dla przemysłu spożywczego i paszowego, co może przekładać się na wzrost cen żywności.
W warunkach klimatycznych naszego kraju podstawową rośliną wykorzystywaną do produkcji biodiesla jest rzepak. Dostosowanie oleju rzepakowego do potrzeb silników diesla polega na przeprowadzeniu w estry metylowe kwasów tłuszczowych zawartych w oleju rzepaku (proces estryfikacji). W wyniku przerobu otrzymuje się olej pędny (biodiesel) oraz surową (nieoczyszczoną) glicerynę rzepakową. W procesie tym, z każdego kilograma oleju rzepakowego, powstaje około 90 – 110 g surowej gliceryny. Większość produkowanej gliceryny jest zużywana w przemysłach farmakologicznym i chemicznym, natomiast jej nadmiar może być wprowadzany do mieszanek paszowych dla zwierząt. Przed zastosowaniem w żywieniu zwierząt, gliceryna musi zostać oczyszczona z resztek metanolu.
Podstawowym składnikiem surowej gliceryny jest alkohol trihydroksylowy - glicerol. Jest to nietoksyczna, bezwonna i bezbarwna ciecz, charakteryzująca się słodkim smakiem. Oprócz tego surowa gliceryna zawiera niewielkie ilości białka, tłuszczu, popiołu surowego i ślady metanolu (tabela 1). Wartość energetyczna czystego glicerolu wynosi około 4100 kcal energii brutto/kg. Zawartość energii metabolicznej (EM) w nieoczyszczonej glicerynie jest zmienna i w dużej mierze zależy od poziomu tłuszczu, który pozostał po procesie produkcji biodiesla.